Het gevaarlijkste aan deze tijd is niet dat alles digitaal wordt.

Het gevaarlijkste aan deze tijd is niet dat alles digitaal wordt. Het gevaarlijkste is dat mensen denken dat toegang hetzelfde is als eigendom.

Totdat William Brown wakker werd op een ochtend, onlangs, en ontdekte dat zijn YouTube-kanaal is verwijderd. 

Waargebeurd verhaal.

➡️ 87.400 abonnees.

➡️ Meer dan 2,5 miljoen views.

➡️ Ruim 2,5 jaar werk.

➡️ Geen waarschuwing.

➡️ Geen eerdere klacht.

Wel in één klap zijn bereik, platform en inkomen op losse schroeven. Dan wordt iets zichtbaar dat normaal verborgen blijft. De meeste mensen denken dat een account, kanaal of digitaal publiek echt van hen is. No way! Gehuurde zekerheid, noem ik dat. Zolang het systeem jou toestaat om erin te bestaan, voelt het veilig. Totdat dat niet meer zo is. En precies daar begint het. Niet over een los incident. Maar over de fundering onder ons digitale leven. Wie bepaalt toegang? Wie beheert identiteit? Wie controleert de afwikkeling? En wat bezit je werkelijk als een derde partij jouw aanwezigheid kan uitzetten met één druk op de knop.

Dat is ook waarom ik al langer kijk naar infrastructuren die op een dieper niveau iets proberen te herstellen. Niet cosmetisch. Maar fundamenteel. Binnen Core Decentralized Technologies volg ik die ontwikkeling heel bewust, juist omdat daar vragen samenkomen rond identiteit, eigendom, transacties en zelfstandigheid. XCB mining is voor mij daar niet het verhaal op zich van, maar één van de ingangen naar een veel grotere verschuiving. De meeste mensen kijken pas als het zichtbaar misgaat. En dat is voor hen pijnlijk! Ze voelen het. Niet een dag of een maand .. maar soms jaren. Waarbij alles overhoop wordt gegooid. Financieel, je relatie, je bedrijf en je geloof in gerechtigheid. Ik kijk liever naar wat zo’n moment blootlegt. Dus mijn vraag is: hoeveel van wat jij digitaal hebt opgebouwd, is echt van jou zodra iemand of een systeem ingrijpt?